«Οι θεατές είναι αυτοί που θα δουν, θα ακούσουν, θα κρίνουν, θα σχολιάσουν…. Τα «Συγχαρητήρια» και τα «Μπράβο», είναι λόγια. Το πρόσωπο του θεατή και τα μάτια του, αυτά είναι η αλήθεια του. Τούτο το αναφέρω, διότι στον συγκεκριμένο χώρο, γεμίσαμε κόλακες… Δεν μπορείτε να διανοηθείτε τι ζημιά κάνουν στο Θέατρο αυτοί οι άνθρωποι….» αναφέρει μεταξύ άλλων στη Ζούγκλα ο Γιώργος Α. Χριστοδούλου και συμπληρώνει: «Τυχερός δεν υπήρξα ποτέ στη ζωή μου. Για οτιδήποτε έγραψα, προσπάθησα. Μελέτησα. Κουράστηκα. Προσπαθώ σε όλα μου τα έργα, να υπάρχει μια ποιότητα. Να έχουν κάτι να πουν. Ασφαλώς και χαίρομαι που η Λέλα Καραγιάννη και ο Αττίκ, παίζονται από το 2016 κάθε καλοκαίρι σε Φεστιβάλ και Δήμους. Χαίρομαι που από το 2021 έως και σήμερα συνεχίζει ο Νικηταράς να περιοδεύει στις πόλεις».
Ακόμη ο διακεκριμένος συγγραφέας και σκηνοθέτης αποκαλύπτει τα μελλοντικά του σχέδια καθώς και τις πιο δυνατές του στιγμές στη θεατρική του πορεία.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ
Κύριε Χριστοδούλου, στην Αθήνα έχουν παρουσιαστεί 15 θεατρικά έργα σας. Έχετε συνεργαστεί με αξιόλογους σκηνοθέτες, παραγωγούς, μουσικούς και κυρίως με ηθοποιούς. Οι περισσότερες παραστάσεις σας, έχουν βραβευτεί από σημαντικούς φορείς. Είστε ικανοποιημένος με όλα αυτά που πραγματοποιήσατε έως τώρα;
Ικανοποιημένος όχι. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ανικανοποίητος από τη φύση του. Νιώθω απλά πιο γεμάτος. Ωστόσο, για έναν θεατρικό συγγραφέα, δεν έχει καμιά σημασία πόσα έργα του έκαναν πρεμιέρα. Σημασία έχει, τι απήχηση είχαν στο κόσμο και βεβαίως η όποια διάρκειά τους στον χρόνο.
Πώς αισθάνεται κάποιος που του έχουν αποδοθεί τίτλοι όπως: «Ο πιο σημαντικός συγγραφέας», «ουσιαστικός», «συγκινητικός» και άλλα παρόμοια; Πόσο δεσμεύουν αυτές οι λέξεις τον ψυχισμό σας;
Αυτά ούτε καν τα λαμβάνω υπόψιν μου. Υπήρξα μόνο σκεπτόμενος. Ως άνθρωπος που γράφω, οφείλω να είμαι πρωτίστως ….παρατηρητής! Έτσι διανύω τον δρόμο μου, έτσι όπως τον έχω στο μυαλό μου και όχι όπως θέλουν οι άλλοι… Θέλω να πω, πως είναι πολύ δύσκολο πια, να επηρεαστώ από τα διάφορα…κι έτσι, παρ’ όλες τις ανατροπές που καθόρισαν ενίοτε με βία τη ζωή μου, δεν θα πάψω ποτέ να διατηρώ τον ψυχισμό μου αναλλοίωτο ως άνθρωπος. Δεν σας κρύβω, πως αυτό θα ήθελα να είναι το δικό μου μεγαλείο.
Σε παλαιότερη συνέντευξή σας, είχατε αναφέρει, πως δεν δίνετε δεκάρα για το τι λένε για σας. Το πρώτο που σας νοιάζει, είναι το πρόσωπο του θεατή καθώς χειροκροτεί στο φινάλε της παράστασης κάποιου έργου σας.
Μα αυτό δεν είναι το πιο σημαντικό; Οι θεατές είναι αυτοί που θα δουν, θα ακούσουν, θα κρίνουν, θα σχολιάσουν…. Τα «Συγχαρητήρια» και τα «Μπράβο», είναι λόγια. Το πρόσωπο του θεατή και τα μάτια του, αυτά είναι η αλήθεια του. Τούτο το αναφέρω, διότι στον συγκεκριμένο χώρο, γεμίσαμε κόλακες… Δεν μπορείτε να διανοηθείτε τι ζημιά κάνουν στο Θέατρο αυτοί οι άνθρωποι….
ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ
Στα κείμενά σας, ως θεατρικός συγγραφέας, έχουμε όλοι καταλάβει, πως είστε αυστηρός. Είστε το ίδιο αυστηρός και όταν σκηνοθετείτε;
Σε ό,τι γράφω, οφείλω να είμαι αυστηρός. Τώρα, όταν σκηνοθετώ, ναι, είναι φορές που εκνευρίζομαι, φωνάζω πολύ, λέω διάφορα, αλλά όλοι γνωρίζουν, γιατί το κάνω. Οι ηθοποιοί οφείλουν να νιώσουν το κείμενο, να το καταλάβουν και να ενσωματωθούν με τον ρόλο τους.
Εν τούτοις, πρέπει να γνωρίζουν αυτοί που ασχολούνται με το θέατρο, πως είναι άλλο η σκηνοθεσία και άλλο η διδασκαλία του ρόλου. Και τα δύο πρέπει να γίνονται σωστά από τον ίδιο άνθρωπο.
Στο θέατρο δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ Δημοκρατία. Αυτό το τελευταίο, το λέω συνεχώς στη σχολή όπου διδάσκω.
Έχετε γράψει σημαντικότατα θεατρικά έργα. Βραβευτήκατε για αυτά σε Ελλάδα και Η.Π.Α. Ποιο είναι το αγαπημένο σας είδος;
Προσωπικά δεν μπορώ να ξεφύγω από το δραματικό ύφος. Έχω περάσει πολλά στη ζωή μου, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι.
Η αλήθεια είναι, πως δεν θα ήθελα να έχω περάσει τόσα… Τα παιδικά βιώματα καθορίζουν ολόκληρη τη ζωή μας…. Όσο για τις βραβεύσεις που αναφέρατε, οφείλουμε όλοι να πηγαίνουμε.
Υπάρχουν κάποιοι φορείς που μας τιμούν. Πίσω τους υπάρχουν άνθρωποι. Ας μην τους ακυρώνουμε και νομίζουμε πως εμείς είμαστε κι άλλος δεν είναι… Αλλά οι άνθρωποι συνεχώς νομίζουν… Νομίζω… ίσως το πιο ανόητο ρήμα της Ελληνικής γλώσσας…
Υπάρχουν έργα σας που παίζονται και ξαναπαίζονται. Αυτό είναι επιτυχία για σας;
Δεν μου αρέσουν κάποιες ελληνικές λέξεις. «Επιτυχία!» Σύνθετη λέξη που εμπεριέχει μέσα της, τη λέξη τύχη. Τυχερός δεν υπήρξα ποτέ στη ζωή μου. Για οτιδήποτε έγραψα, προσπάθησα. Μελέτησα. Κουράστηκα. Προσπαθώ σε όλα μου τα έργα, να υπάρχει μια ποιότητα. Να έχουν κάτι να πουν. Ασφαλώς και χαίρομαι που η Λέλα Καραγιάννη και ο Αττίκ, παίζονται από το 2016 κάθε καλοκαίρι σε Φεστιβάλ και Δήμους. Χαίρομαι που από το 2021 έως και σήμερα συνεχίζει ο Νικηταράς να περιοδεύει στις πόλεις.
Στη ζωή σας πως είστε; Ποια είναι η συμπεριφορά της απέναντί σας;
Με τη συγκεκριμένη «κυρία», είχαμε αρκετές κόντρες, αλλά και πολύ γέλιο. Ήθελε να με αλλοιώσει. Να με κάνει όπως ήθελε αυτή. Δεν της πέρασε. Και τούτο, γιατί νιώθω ήδη, πως έχω σχεδόν ολοκληρώσει. Δεν χαμπαριάζω πλέον και πολλά. Εντυπωσιάζομαι πολύ δύσκολα πια… Τι άλλο να μας πει η κυρά-Ζωή όταν γνωρίζει πως έχω δει με τα μάτια μου, ως Πολεμικός ανταποκριτής εφημερίδας, καταστροφές, παιδιά που πεινάνε, φτώχειες, πόλεμο, γριές να ουρλιάζουν από πόνο…
Τι ακόμα να μου πει η «κυρά-Ζωή», όταν κάποτε κάπνισα γόπα από κάτω;… Όταν κάποτε λούστηκα σε βρύση στο Θησείο, γιατί μου είχαν κόψει το νερό; Θυμάμαι έλεγα: «Άντε ρε κυρά Ζωή, συνέχισε…»
Τα επόμενά σας σχέδια;
Πριν αρκετά χρόνια, έγραψα «Το Βάλς της Κόκκινης βροχής». Θα κάνει πρεμιέρα για πρώτη φορά στις 11 Μαΐου στο Θέατρο ΕΚΣΤΑΝ. Η σκηνοθεσία θα είναι του Λευτέρη Λουκαδή και θα παίξουν η Ελένη Οικονομίδου και η Έθελ Λουκαδή. Η μουσική της παράστασης ανήκει στον Δημήτρη Παπαθανασίου.
Επίσης τέλος Μαΐου στη Βοστώνη, στο πλαίσιο του 10ου Θερινού Πανεπιστημίου θα πραγματοποιήσω, ως θεατρικός συγγραφέας, μία ομιλία μου και συγκεκριμένα στο MALIOTIS CULTURAL CENTER με τίτλο, «Μαθαίνοντας την Ελληνική γλώσσα, μέσα από ένα Θεατρικό έργο. Από τη σύλληψη έως την πρεμιέρα». Η υπεύθυνη του Πανεπιστημιακού αυτού προγράμματος, θα είναι η κα Νικολέττα Τσιτσανούδη-Μαλλίδη.
Ποιες είναι οι πιο δυνατές σας στιγμές στη θεατρική σας πορεία;
Είναι αρκετές αλλά θα αναφέρω τρεις, σε τρεις διαφορετικές παραστάσεις: 1) Όταν μια γιαγιά 85 ετών, συγκινημένη έπιασε τα δύο μου χέρια και πήγε να μου τα φιλήσει, 2) Όταν ο κ. Μόρτζος στο τέλος κάποιου έργου μου που είδε, ανέβηκε στη σκηνή και είπε με πείσμα, «Αυτό είναι Θέατρο!» και 3) Όταν ένας ηλικιωμένος μετά την παράσταση, ήρθε κοντά μου και μου ψιθύρισε το απίστευτο: «Κύριε Χριστοδούλου, σήμερα, μετά από αυτό που είδα, βαπτίστηκα!».
Άνετη και πλούσια ζωή, ή θέατρο;
Ακούστε: Μου δόθηκαν ευκαιρίες να έχω μια άνετη και πλούσια ζωή όπως λέτε. Και μία και δύο φορές! Το γνωρίζουν όλοι οι φίλοι μου αυτό. Όμως, προτίμησα το Θέατρο και την ελευθερία μου με το οποιοδήποτε τίμημα. Έτσι είμαι, τι να κάνω, με τα οποιαδήποτε κουσούρια μου, με τις…. αποτομοσύνες μου, τις παραξενιές μου, αλλά και με τις δικές μου αξίες…. κι όποιος αγαπάει πραγματικά τον Γιώργο έτσι όπως είναι, παραμένει δίπλα του…
Κύριε Χριστοδούλου, τελικά θα αλλάξει ποτέ αυτός ο κόσμος;
«Ό,τι μπορούμε, το οφείλουμε. Ο κόσμος θα αλλάξει μόνο με την καλοσύνη. Ποτέ με την εκδίκηση». Μα σαν τα λέω αυτά, γυρίζω πίσω, στο 1978 και ακούω δίπλα μου τον Μάνο να μου απαντάει:
«Γι΄ αυτό ακριβώς, αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ!»
More Stories
Γιάννης Αντετοκούνμπο – Mariah Riddlesprigger: Η φωτογραφία από τον πρώτο χορό τους μετά τον γάμο
Βόλτα με καγιάκ -fail – Zougla
Πρόστιμο 30,5 εκατ. ευρώ επιβλήθηκε στην αμερικανική υπηρεσία αναγνώρισης προσώπου Clearview