Δευτέρα, 10 Αυγούστου

Μετεωρίτης -και όχι ηφαιστειακή δραστηριότητα- ευθύνεται για την κλιματική αλλαγή που αφάνισε τους δεινόσαυρους

Ανταπόκριση από Ιταλία: Κρίστιαν Μαυρής
Τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια διαμάχη μεταξύ των επιστημόνων σε ό,τι αφορά τα αίτια της εξαφάνισης των δεινοσαύρων. Ενώ είναι πλέον γνωστό πως πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια ο γιγάντιος μετεωρίτης Chicxulub (έως και 12 χλμ διάμετρο) χτύπησε τη Γη στον Κόλπο του Yucatan στα ανοιχτά του Μεξικού, μερικοί επιστήμονες θεωρούν ακόμα πως δεκάδες χιλιάδες χρόνια έντονης ηφαιστειακής δραστηριότητας της ίδιας περιόδου θα μπορούσαν να ευθύνονται για τον αφανισμό μεγάλου μέρους της ζωής στον πλανήτη Γη.
Πρόσφατα, όμως, μια ομάδα ερευνητών ανακάλυψε πως μόνο η σύγκρουση ενός μετεωρίτη θα μπορούσε να δημιουργήσει τις ακραίες συνθήκες για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων σε όλο τον πλανήτη.
Η σημαντική αυτή ανακάλυψη δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences και φέρνει ως κύριο επιστήμονα τον Dr. Alfio Alessandro Chiarenza, ο οποίος και δούλεψε στο αντικείμενο αυτό κατά τη διάρκεια της διδακτορικής του εργασίας στο Imperial College του Λονδίνου.
Ο ίδιος ο Chiarenza δηλώνει: «Με αυτή την εργασία δείχνουμε πως ο μετεωρίτης δημιούργησε ένα “μετασυγκρουσιακό χειμερινό κλίμα” για δεκάδες χρόνια, το οποίο και είχε ως αποτέλεσμα να αναιρέσει το ζωτικό για τους δεινόσαυρους περιβάλλον. Αντιθέτως, η ηφαιστειακή δραστηριότητα δεν ήταν αρκετά δυνατή ώστε να προκαλέσει τόσο ριζική αλλαγή στο περιβάλλον».
Ένας μετεωρίτης με διάμετρο 10-12 χλμ συγκρούεται με τη Γη στην Κεντρική Αμερική πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια, αλλάζοντας το παγκόσμιο κλίμα και προκαλώντας αλυσιδωτή αντίδραση στα οικοσυστήματα του πλανήτη Γη
Η καταστροφική σύγκρουση του μετεωρίτη με τη Γη σήκωσε στον αέρα σκόνη σε μορφή σωματιδίων και αερίων, τα οποία και περιόρισαν το φως του Ήλιου για χρόνια, δημιουργώντας έναν διαρκή χειμώνα. Επειδή στην ίδια περίοδο και για δεκάδες χιλιάδες χρόνια υπήρξε και μια δυνατή ηφαιστειακή δραστηριότητα, αυτό μετέφερε στην ατμόσφαιρα και πυκνή ηφαιστειακή σκόνη.
Για να μπορέσουν να καταλάβουν ποιο από τα δύο συμβάντα είχε τις δυνατότερες επιπτώσεις, οι ερευνητές εργάστηκαν με γεωλογικά, οικολογικά και κλιματολογικά στοιχεία όπως θερμοκρασίες και βροχοπτώσεις που θα επέτρεπαν την ευημερία κάθε είδους δεινοσαύρου, πληροφορίες που επεξεργάστηκαν με σύγχρονα και δυνατά μαθηματικά μοντέλα. Στη συνέχεια, οι επιστήμονες μετέφεραν σε χάρτη το ερώτημα εάν αυτές οι συνθήκες θα συνέχιζαν να υφίστανται σε περίπτωση ηφαιστειακής δραστηριότητας και ύστερα από σύγκρουση μετεωρίτη. Η απάντηση ήταν πως, ενώ η ηφαιστειακή δραστηριότητα θα άφηνε περιθώρια επιβίωσης στον Ισημερινό, ο μετεωρίτης θα ήταν υπεύθυνος για τον πλήρη αφανισμό των δεινοσαύρων (ειδικότερα των μη πτηνών).
Τα εκπληκτικά αποτελέσματα της έρευνας, όμως, δεν σταματούν εδώ. Ένα άλλο κρίσιμο στοιχείο που αναδεικνύουν τα μοντέλα, σε σχέση με τις προηγούμενες θεωρίες, είναι η σημασία της αυξημένης ηφαιστειακής δραστηριότητας στη μετέπειτα ζωική ευημερία στην επιφάνεια της Γης.
Μοντέλο προσομοίωσης δύο θεωριών για τον αφανισμό στο τέλους το Κρητιδικού και τις επιπτώσεις στις κατοικημένες από τους δεινόσαυρους περιοχές (κόκκινο χρώμα). Μόνο η σύγκρουση του μετεωρίτη θα μπορούσε να ξεριζώσει ξαφνικά το περιβάλλον για τους δεινόσαυρους (μη πτηνά: μπλε χρώμα)
Ο Philip Mannion, μέλος της επιστημονικής ομάδας από το University College του Λονδίνου, εξηγεί και πως «ενώ τα σωματίδια εναποτίθενται και τα περισσότερα αέρια διαλύονται με το πέρασμα του χρόνου, το διοξείδιο του άνθρακα που εκτόξευσαν τα ηφαίστεια στην ατμόσφαιρα παραμένει. Αυτό είχε ιδιαίτερη σημασία κατά την πάροδο του χρόνου, εφόσον βοήθησε στην άνοδο της θερμοκρασίας στη Γη». Κάτι το οποίο, όπως δηλώνει ο Chiarenza, στην συνέχεια «βοήθησε στην ευημερία και εξέλιξη ζώων, όπως πουλιά και θηλαστικά, αλλά και φυτών, τα οποία επέζησαν από τον αφανισμό».
Σε αποκλειστική δήλωση στον ανταποκριτή Κρίστιαν Μαυρή για την ΕΡΤ, ο Chiarenza είπε: «Η μελέτη μας για πρώτη φορά αναλύει με ποσοτικό και ακριβή τρόπο τις επιπτώσεις της μαζικής εξαφάνισης των ζώων, ξεκαθαρίζοντας τον κύριο υπεύθυνο της γνωστής βιολογικής κρίσης. Με αυτή την μελέτη επανεξετάσαμε τα γεωλογικά φαινόμενα που έλαβαν χώρα πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια, αποδίδοντας την καταστροφή στον μετεωρίτη και επανεξετάζοντας τις ταυτόχρονες ηφαιστειακές εκρήξεις του Deccan (σημερινή Ινδία) ως καταλύτης ζωής και όχι θανάτου».
Η έρευνα αυτή, η οποία έχει μεγάλη απήχηση στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, αντιστρέφει τις προηγούμενες θεωρίες για τούτο το σημαντικό γεγονός, θέτοντας ουσιαστικά τα ηφαίστεια ως «λίπασμα» για τη ζωή στον πλανήτη μας ύστερα από το «μετασυγκρουσιακό χειμώνα» που προκλήθηκε από τον μετεωρίτη.www.ert.gr

WP2Social Auto Publish Powered By : XYZScripts.com